The Nine Saga Studies collected in this volume concern such diverse topics as masculinity, dreams, ghosts, and education in witchcraft. Together they form an attempt to take saga scholarship into a new direction with a strong focus on both highly modern and classical human concerns and emotions, away from the traditional emphasis on origins and authorship.

Lasse Mårtensson fjallar í þessari bók um handritið AM 557 4to sem stundum er kallað Skálholtsbók og hefur að geyma 12 Íslendinga sögur, sjálfstæða Íslendinga þætti og riddarasögur, en það er sennilega einna þekktast fyrir að vera annað aðalhandrit Eiríks sögu rauða. Að útliti lætur handriti ekki mikið yfir sér, mörg blaðanna ná ekki fullri stærð og virðist ekki hafa verið vandað sérstaklega til þess. Það var skrifað á fyrri hluta 15. aldar.

Viðbrögð úr Víðsjá er safn ritdóma um íslenskar bækur eftir Gauta Kristmannsson. Þótt byggt sé á útvarpsritdómunum hafa þeir allir verið endurskoðaðir og auknir. Ekki var reynt að binda valið við höfunda heldur farin sú leið að taka fremur bestu pistlana og láta tilviljun ráða um hvaða bækur væri fjallað, rétt eins og kaupin gerast á eyrinni þegar gagnrýnendur fá bækur í hendur. Valið endurspeglar því ekki smekk höfundar heldur fyrst og fremst forvitnilegustu pistlana. Hér er komin bók um bókmenntir eins og þeirra er best notið, bók fyrir bók.

Rekferðalangurinn styðst hvorki við kortabækur né leiðartæki því að áfangastaðirnir ráðast af straumum og sjávarföllum. Rekferðir eru án fyrirheits, leið til þess að skoða veruleikann út frá óvænt- um sjónarhornum. Enda storka þær túlkandanum ekki síður en lesendum og ganga oft gegn fyrirfram mótuðum merkingarkerfum. Í nýstárlegri og ögrandi menningargreiningu tekur Guðni Elísson saman hugleiðingar sínar um góðærisárin. Hann fjallar um útrás og frjálshyggju, eggjárnafagurfræði, einelti, neyslu og forseta lýðveldisins.

Bókin fjallar um handrit með fjölþættu efni, handritasyrpur. Þau eru frá 18. öld og segja má að einn hugur öðrum fremur móti hvert handrit. Litið er á skrifarana eða hönnuðina, þrjá karla og eina konu, sem höfunda syrpnanna - ytra útlits (t.d. skreytinga), niðurskipanar texta og efnisvals. Hingað til hefur verið litið á slíkar syrpur sem skipulagslausan samtíning en hér eru leidd rök að því að bygging syrpnanna sé markviss og sýnt hvernig þær vitna um hugarheim skapara sinna og stöðu þeirra í heiminum rétt eins og önnur höfundaverk.